هفتم زرارة بن اعين شيبانى است
كه جلالت شاءن و عظمت قدرش زياده از آن است كه ذكر شود، جمع شده بود در او جميع خصال خير از علم و فضل و فقاهت و ديانت و وثاقت ، از حواريين صادقين عليهما السلام است و او همان است كه يونس بن عمار حديثى از او نقل كرده براى حضرت صادق عليه السلام در باب ارث كه او از حضرت باقر عليه السلام نقل كرده بود. حضرت صادق عليه السلام فرمود آنچه را كه زراره روايت كرده از ابوجعفر عليه السلام ، پس جايز نيست كه ما رد كنيم .(171) و روايت شده كه آن حضرت به فيض بن مختار فرموده كه هر وقت خواستى حديث ما را پس اخذ كن از اين شخص نشسته و اشاره فرمود به زراره .(172)
و نيز از آن حضرت مروى است كه درباره زراره فرمود: ( لَوْلا زُرارَةُ لَقُلْتُ اِنَّ اَحاديثَ اَبى سَتَذْهَبُ. ) (173)
و گذشت در بريد كه زراره يكى از اوتاد زمين و اعلام دين است .
و هم روايت است كه وقتى حضرت صادق عليه السام به او فرمود اى زراره ! اسم تو در نامهاى اهل بهشت بى الف است ، گفت : بلى فدايت شوم اسم من عبدربّه است و لكن ملقّب شدم به زراره ، و از او نقل شده كه مى گفته : به هر حرف كه از امام جعفر صادق عليه السلام مى شنوم ايمان من زياده مى شود.(174)
و از ابن ابى عمير كه از بزرگان فضلاء شيعه است نقل است كه وقتى به جميل بن درّاج كه از اعاظم فقها و محدثين اين طايفه است گفت كه چه نيكو است محضر تو و چه زينت دارد مجلس افاده تو، گفت : بلى ، لكن به خدا سوگند كه نبوديم ما در نزديك زراره مگر به منزله اطفال مكتبى كه در نزد معلم خود باشند.(175) و ابوغالب زرارى در رساله اى كه به جهت فرزند فرزندش محمّد بن عبداللّه نوشته ، فرموده : روايت شده كه زراره مردى وسيم و جسيم و ابيض اللّون بوده و هنگامى كه به نماز جمعه مى رفت بر سرش برنسى بود و در پيشانيش اثر سجده بود و بر دست خود عصايى داشت ، مردم احتشام او را به پا مى داشتند و صف مى زدند و نظر به حسن و هيئت و جمال او مى نمودند و در جدل و مخاصمت در كلام امتيازى تمام داشت و هيچ كس را قدرت آن نبود كه در مناظره او را مغلوب سازد الاّ آنكه كثرت عبادت او را از كلام واداشته بود و متكلمين شيعه در سلك تلاميذ او بودند، هفتاد سال عمر كرد، و از براى آل اعين فضايل بسيارى است و آنچه در حق ايشان روايت شده زياده از آن است كه براى تو بنويسم . الخ انتهى .(176)
مؤ لف گويد: كه وفات زراره بعد از وفات حضرت صادق عليه السلام واقع شد به فاصله دو ماه يا كمتر، و زراره در وقت وفات آن حضرت مريض بود و به همان مرض رحلت كرد رحمه اللّه .
و بدان كه بيت اعين از بيوت شريفه است و غالب ايشان اهل حديث و فقه و كلام بوده اند و اصول تصانيف و روايات بسيار از ايشان نقل شده است و زراره را چند تن اولاد بود از جمله رومى و عبداللّه مى باشند كه هر دو تن از ثقات روات اند، و ديگر حسن و حسين است كه حضرت صادق عليه السلام در حق ايشان دعا كرده و فرموده :
( اَحاطَهُمَا اللّهُ وَ كَلاهُما وَ رَعاهُماَ وَ حَفِظَهُما بِصَلاحِ اَبيهِما كَما حَفِظَ الْغُلامَيْنِ. ) (177)
و برادران زراره ، حمران و بكير و عبدالرحمن و عبدالملك تمامى از اجلاء مى باشند اما حمران كه گذشت حالش و بكير همان است كه حضرت صادق عليه السلام او را ياد كرده و فرموده : ( رَحِمَ اللّهُ بُكَيْرا وَ قَدْ فَعَلَ ) و نيز روايت شده كه بعد از فوت او حضرت فرموده : ( وَاللّهُ لَقَدْ اَنْزَلَهُ اللّهُ بَيْنَ رَسُولِهِ وَ اَميرِالمُؤ مِنينَ صلواتُ اللّهِ وَ سَلامُهُ عَلَيْهِما ) (178)
و اولاد و احفاد او اهل حديث اند، و از براى آن جناب در بيرون شهر دامغان بقعه و مزارى است معروف و عبدالرحمن بن اعين همان است كه مشايخ شهادت بر استقامت او داده اند، و عبدالملك بن اعين همان است كه حضرت صادق عليه السلام بر او ترحم فرموده و قبر او را در مدينه با اصحاب خود زيارت كرده و عارف به نجوم بوده و فرزندش ضريس بن عبدالملك از ثقات روات است .(179)
____________________
171- ( رجال كشى ) 1/346.
172- ( رجال كشى ) 1/345.
173- همان ماءخذ.
174- همان ماءخذ.
175- ( رجال كشى ) 1/346.
176- ( رسالة اءبى غالب الزرارى ) ص 136، تحقيق : سيد محمدرضا حسينى .
177- ( رجال كشى ) 1/350.
178- ( رجال كشى ) 1/419.
179- ( رجال كشى ) 2/601. |
